Wraz z Krzyœkiem zapisaliœmy siê do udzia³u w Mordowniku odbywaj¹cym siê w Beskidzie Niskim, a potem dowiedzieliœmy siê, ¿e nasz klubowy kolega Wojtek robi tego dnia wieczór kawalerski pojawi³ siê wiêc dylemat co wybraÌ? A mo¿e dokonaÌ jakiegoœ kompromisu ? I tym sposobem zaliczyliœmy pó³ Mordownika a potem wieczór kawalerski:)
Zawody odbywaÂły siĂŞ w JaÂśliskach w Beskidzie Niski, z domu musieliÂśmy wyjechaĂŚ okoÂło 4:30, kilka minut po 7 byliÂśmy na miejscu, rejestracja, przygotowanie rowerĂłw i krĂłtkie oczekiwanie na start. Kilka minut przed 8:00 dostaliÂśmy mapy, a sam start przewidziano na 8. Do zaliczenia byÂło 15 punktĂłw kontrolnych, w optymalnym wariancie trasa miaÂł mieĂŚ 128 km, w zasadzie od poczÂątku zakÂładaliÂśmy, Âże nie bĂŞdziemy zaliczaĂŚ wszystkich punktĂłw, wiĂŞc po burzliwiej dyskusji wybraliÂśmy 8 punktĂłw przez ktĂłre narysowali
‚Å›my trasÄ‚Åž, o ewentualnych dalszych punktach do zaliczenia mieliÂśmy zdecydowaÄ‚Åš póŸniej..
Planowaliœmy doœÌ d³ugo, wiêc na trasê ruszyliœmy dopiero ko³o 8:15. Na pocz¹tek pkt 1 (róg polany) prawie przy samej granicy s³owackiej. Do punktu prowadzi³a szeroka szutrowa droga z niewielkimi hopkami po drodze. Od razu wy³oni³y siê przed nami piêkne krajobrazy, podziwiaj¹c wiêc widoki niespiesznie peda³owaliœmy do 1. Po drodze odpad³ mi przedni b³otnik, zatrzyma³em siê, ¿eby go ponownie zamocowaÌ, a Krzysiek w tym czasie ca³y czas jecha³ do punktu. Po przejechaniu oko³o 10 km zaliczyliœmy pkt 1 i przy okazji bufet:), zjedliœmy po bananie i w drogê.
MusieliÂśmy siĂŞ kawaÂłek wrĂłciĂŚ, a nastĂŞpnie skrĂŞciliÂśmy na prowadzÂący pod gĂłrĂŞ szlak konny na ktĂłrym znajdowaÂły siĂŞ 2 punkty. Od razu widaĂŚ byÂło, Âże gĂłrĂŞ bĂŞdzie zdobywaĂŚ z buta, byÂło bardzo stromo, a na drodze byÂło peÂłno bÂłota. Po kilkunastu minutach wspinaczki dotarliÂśmy w pobliÂże pkt 5 (skrzyÂżowanie zaroÂśniĂŞtych drĂłg). Samego punktu trochĂŞ szukaliÂśmy bo ÂścieÂżki coÂś nie bardzo nam siĂŞ zgadzaÂły, ale w koĂącu trafiliÂśmy na miejsce.
Do kolejnego punktu mia³o byÌ ³atwiej, bo osi¹gnêliœmy szczyt wzniesienia, a dalsza droga mia³a prowadziÌ po szczytach. W zasadzie faktycznie tak by³o, ale olbrzymia iloœÌ b³ota na drodze, skutecznie utrudnia³a nam przeprawê. Po jakiœ 5 km pokonanych czêœciowo na rowerze, a czêœciowo na noga dotarliœmy do pkt 2 (szczyt wzniesienia), sam punkt zauwa¿yliœmy od razu, wiêc b³yskawicznie podbiliœmy dziurki w karcie.
Dalej mia³o byÌ jeszcze ³atwiej, bo w dól, niestety szlak konny zamieni³ siê w pieszy, co w praktyce oznaczano w¹sk¹, mocno zaroœniêt¹, b³otnist¹ œcie¿kê. Droga w zasadzie ca³y czas prowadzi³a w dó³, a my miejscami musieliœmy iœÌ - katastrofa. Gdy w koùcu wyjechaliœmy z lasu ma ³¹kê przez któr¹ mogliœmy swobodnie zjechaÌ w dó³ ucieszyliœmy siê tak bardzo, ¿e o ma³y w³os nie przegapiliœmy pkt 13 pod mostkiem w Zydranowej. Na szczêœcie w ostatniej chwili zauwa¿y³em punkt i na naszej karcie pojawi³y siê kolejne dziurki. Na pokonanie leœnego, górskiego, odcinka (oko³o 8 km) miêdzy punktami 5, 2 i 13 straciliœmy prawie 2 godziny i mnóstwo si³y, nie mówi¹c ju¿ o fakcie, ¿e nasze rowery by³y ca³e oblepione b³otem.
Kolejny odcinek do pkt 15 w Zawadce Rymanowskiej, mieliÂśmy pokonaĂŚ po asfalcie i mimo kilku wzniesieĂą pokonaliÂśmy dystans 8 km bardzo sprawie. Sam punkt 15 teÂż nie sprawiÂł nam wiĂŞkszych problemĂłw, co prawda na poczÂątku lampion przegapiliÂśmy, ale juÂż po chwili mieliÂśmy punkt zaliczony.
Kolejny na liÂście byÂł punkt nr 14, trudnoÂści nawigacyjnych z dojazdem do niego nie mogÂło byĂŚ Âżadnych, natomiast pojawiÂły siĂŞ trudnoÂści w postaci stromych podjazdĂłw (nawet 12%). PokonywaliÂśmy je na szczĂŞÂście po asfalcie, wiĂŞc po kilkudziesiĂŞciu minutach byliÂśmy na miejscu.
Dojazd do kolejnego punktu wymaga³ odrobiny improwizacji, najpierw trzeba by³o pokonaÌ strome podejœcie na szczyt wzgórza, a potem mieliœmy siê przedrzeÌ na azymut do leœnej œcie¿ki.O ile podejœcie posz³o nam sprawnie to druga czêœÌ planu nie bardzo mia³a szansê na realizacje. Las który przed nami siê pojawi³ okaza³ siê byÌ gêstym sosnowym m³odnikiem. Wyjœcia by³y dwa, albo pojechaÌ za drog¹ i nad³o¿yÌ spory dystans, albo spróbowaÌ jeszcze jednego wyjœcia. Przejechaliœmy kawa³ek drog¹ po szczytach a potem na prze³aj przez ³¹kê pojechaliœmy w dó³ do widocznej na mapie œcie¿ki, niestety jak to zwykle bywa w praktyce œcie¿ki nie by³o, by³ za to znów nasadzony 0,5 metrowymi sosnami las. Krzysiek chcia³ siê przedzieraj¹c przez krzaki z rowerem na plecach, ale ostatecznie przeforsowa³em wersjê z powrotem na drogê. Okaza³o siê, ¿e ca³kiem nie potrzebnie próbowaliœmy w tym miejscu skrótu, co prawda jad¹c drog¹ szczytow¹ trzeba by³o trochê nad³o¿yÌ, ale szybko nadrabia³o siê to na asfaltowym zjeŸdzie z prze³êczy.
Zjechaliœmy wiêc do miejscowoœci Królik Polski w pobli¿u której znajdowa³ siê pkt 8(róg sosnowego zagajnika) z drugim na trasie bufetem. Niestety dotarcie do punktu to kolejny spacer pod strome wzniesienie - na dystansie 1 km trzeba by³o pokonaÌ 135 m w pionie (œrednio ponad 13%, maksymalnie 19%), wiêc gdy w koùcu dotarliœmy na bufet mieliœmy serdecznie doœÌ dzisiejszych zawodów.
Nasz plan wyrysowany na starcie zak³ada³ pominiêcie dwóch najdalej na wschód wysuniêtych punktów czyli 11 i 6. Z bufetu czyli pkt 8 mieliœmy jechaÌ na pkt 4, jednak po d³u¿szej analizie stwierdziliœmy, ¿e to z³y pomys³. Dojazd do 4 wymaga³ pokonania (na nogach) wzgórza Jawornik (762 m npm), dopiero teraz zauwa¿yliœmy, ¿e trasa zosta³a tak skonstruowana, ¿e z 8 nale¿a³o jechaÌ na 11 a dopiero potem na 4, co pozwala³o omin¹Ì Jawornik, natomiast nasz wariant zak³ada³ mozoln¹ wspinaczkê. Po d³u¿szych naradach postanowiliœmy wracaÌ do bazy zaliczaj¹c po drodze jeszcze pkt 7. Takie rozwi¹zanie pozwoli³o bym nam jeszcze zd¹¿yÌ na wieczór kawalerski Wojtka:)
Zjechaliœmy wiêc t¹ sam¹ drog¹ do Królika Polskiego i zaczêliœmy asfaltow¹ wspinaczkê pod Prze³êcz Szklarsk¹. Mimo i¿ do pokonania by³o trochê przewy¿szenia, to jazda po asfalcie pod górê wyda³a nam kaszk¹ z mleczkiem. ChoÌ pojawi³ siê problem z moim rowerem, coœ strasznie rzêzi³o a na dodatek nie dzia³a³y mi trzy najl¿ejsze prze³o¿enia:( Gdy dojechaliœmy na szczyt prze³êczy, czyli do miejsca, sk¹d zjechaliœmy w kierunku bufetu, stwierdziliœmy, ¿e zaliczanie tego punktu, przy za³o¿eniu, ¿e dalej nie jedziemy by³o bez sensu. Na jeden punkt straciliœmy strasznie du¿o czasu i jeszcze wiêcej si³.
Na szczêœcie dalej by³ zjazd, a potem krótka wspinaczka dobrej jakoœci drog¹ do pkt 7 (wie¿a). Po szybkim zaliczeniu punktu, Krzysiek który wczeœniej zdradza³ objawy "odciêcia pr¹du" sam zaproponowa³ ¿ebyœmy zaliczyli jeszcze pkt 10. Zjechaliœmy wiêc w pobli¿e bazy zawodów i ruszyliœmy do punktu. Po drodze czeka³ nas szutrowy podjazd, na szczêœcie niezbyt stromy i doœÌ sprawnie zaliczyliœmy pkt 10 (droga/rzeczka). Przy punkcie czeka³em chwilê na Krzyœka i przez moment przysz³o mi do g³owy, ¿e moglibyœmy zaliczyÌ jeszcze 3 punkty, z których jeden (9) wygl¹da³ na trudny - stromy podjazd, ale dwa pozosta³e na mapie wygl¹da³y prosto, choÌ wymaga³y d³u¿szego przelotu. Gdy dotar³ Krzysiek to przedstawi³em mu swoj¹ koncepcjê, jednak on stwierdzi³, ¿e to dla niego za du¿o. Jeœlibyœmy teraz (oko³o 16:20) wrócili do bazy to spokojnie moglibyœmy zd¹¿yÌ na wieczór kawalerski, zdobycie tych trzech punktów oznacza³o jazdê do zmroku czyli do godziny 19, wspólnie wiêc postanowiliœmy, ¿e wracamy do domu.
Szybki zjazd do szosy i dojazd do bazy. W bazie juÂż byli zwyciĂŞzcy trasy mĂŞskiej i kobiecej z kompletem punktĂłw oczywiÂście, my oddajemy karty z zaliczonymi 9 z 15 punktĂłw i przejechanymi zaledwie 65 km. Wydaje siĂŞ, Âże na upartego moglibyÂśmy zaliczyĂŚ jeszcze 3 punkty, na wiĂŞcej niestety trudnoÂści trasy i nasza dyspozycja nie pozwalaÂła.
Pakujemy i wracamy do domu. W NiepoÂłomicach jestem o 20:20 a na 21 idĂŞ na wieczĂłr kawalerski:).
Pojawi³y siê wyniki Mordownika, jak mo¿na by³o siê spodziewaÌ zajmujemy jedno z ostatnich miejsc 21. Za nami jeszcze dwóch zawodników klasyfikowanych i dwóch nieklasyfikowanych. Okaza³o siê ¿e tegoroczny Mordowni by³ jednak stosunkowo ³atwy do przejechania w limicie czasu. Przed nami jest tylko 4 zawodników bez kompletu punktów, ca³a reszta zdoby³a komplet. Gdy tak zastanowiliœmy siê nad imprez¹ na spokojnie w domu to doszliœmy do wniosku, ¿e w zasadzie ta trasa by³a w naszym zasiêgu, mieliœmy jednak b³êdne za³o¿enie, ¿e nie jedziemy ca³ej trasy. Do tego gdzieœ tam z ty³u g³owy myœl, ¿e dobrze by³oby wróciÌ na wieczór kawalerski Wojtka. To wszystko sprawi³o, ¿e ju¿ na starcie odrzuciliœmy punkty 11 i 6, a trasa by³a tak u³o¿ona, ¿e po prostu nale¿a³o przez nie przejechaÌ by w ³atwy sposób dostaÌ siê do 4. Po zjechaniu z tych punktów otwiera³y siê 4 punkty na dole mapy i droga do tytu³u Immortal. Pêtla Mordownika by³a w tym roku bardzo logiczna, na dodatek baza by³a umieszczona centralnie w œrodku pêtli, wiêc w zasadzie z ka¿dego punktu mo¿na by³o siê wracaÌ na metê w przypadku jakiegoœ kryzysu. Nale¿a³o wiêc zaplanowaÌ ca³y przejazd, nie myœleÌ o wieczorze kawalerskim i zaliczyÌ komplet punktów. Szczególnie, ¿e nas przejazd przez punkty 1, 5, 2, 13, 14, 15 by³ w wariancie optymalnym, niestety dalej ju¿ chcieliœmy upraszczaÌ trasê co spowodowa³o, ¿e skoùczy³o siê na odleg³ym miejscu.
Powa¿nie zastanawiamy siê, czy w przysz³ym sezonie nie zrezygnowaÌ z walki na trasach mini i nie powalczyÌ ca³y sezon na trasach pucharowych. Oznacza to co prawda brak wysokich miejsc, bo do czo³ówki tras pucharowych jednak nam strasznie daleko, ale z drugiej strony pozwoli nam to wyrobiÌ sobie odpowiedni¹ kondycje i zdobyÌ doœwiadczenie.
ÂŚlad niestety nie peÂłny, brakuje pierwszych 10 km.
